Dit was 2014 voor mij :: Veel verloren en veel ontdekt

Verloren:

-al mijn geloof in partijpolitiek, in onze zogezegde democratie (die een oligarchie is, in t beste geval), enige hoop in enig alternatief dat zou kunnen werken, elke partij is een broeinest van nepotisme en machtswellustelingen. Maar ik blijf wel openstaan voor de mogelijkheid dat het beter kan, het kan zeker anders. Ik denk aan een basisinkomen en een systeem waarbij onze leiders geloot worden, ja, geloot worden door een onschuldige kinderhand. Ons hele politieke systeem heeft een grondige reset nodig. En enkele zieke communistische jongens en meisjes moeten flink gemonitord worden, gewoon voor het geval dat hun flagrant amateurisme toch nog tot iets leidt (hoogstwaarschijnlijk niet, hoor).

-mijn libido. Maar dat ben ik al zo gewend dat het de vermelding niet meer waard is. Laat ik gelijk in 1 adem vermelden dat ik ook mijn liefde voor muziek nagenoeg volledig kwijt ben. Misschien omdat ik mijn vroegere muzieksmaak ben gaan associëren met Belgische communisten, die totalitaire bloedmolochs in embryonale fase zijn.

-mijn beste vrienden. Bijna allemaal. Er zal wel een reden voor zijn, maar dat is voer voor een andere blogpost.

-enige hoop dat ik een ‘normale’ job (=jammerlijk onbevredigende beproeving of Just Over Broke) kan vinden

-enige hoop dat ik in het Nederlands aan lezers kan geraken

-enige hoop dat het iemand in het Nederlandse taalgebied kan boeien wat ik te vertellen heb over de Amerikaanse Burgeroorlog

-mijn liefde voor Gent. In Gent (de stad waar ik mezelf ontdekte, mijn ‘coming of age’ stad) zijn voelt nu aan alsof ik blijf plakken op een feestje nadat al mijn vrienden allang naar huis zijn of een andere party hebben gevonden.

-mijn vroegere loopdiscipline, wat mij werkelijk geen goed doet

Ontdekt:

-waar het werkelijk misloopt, de manier waarop geld in omloop komt en hoe weinig mensen daar iets van snappen (mezelf incluis)

-de wonderen van Gestalttherapie

-mijn talent als therapeut

-de mogelijkheden om geld te verdienen als tolk

-mijn eerlijke motivatie om de wereld op de een of andere manier een klein beetje een betere plek te maken

-dat het beter is om wél verslaafd te zijn aan koffie. En ik bedoel verslaafd: ik zet koude koffie naast mijn bed om ’s ochtends meteen koffie te kunnen drinken.

-dat uitdagingen helaas niet voor je deur landen (tenzij de heel erg onaangename soort zoals deurwaarders), dat er wel degelijk niks anders op zit dan zelf naar de wereld toe stappen, want de wereld komt werkelijk niet naar mij

-dat ik geweldig suck wat betreft aandacht scoren via internet, maar dan echt faliekant suck op dat vlak, dat ik dat heb moeten los laten of deze blog post bestond nu niet

-dat de euforie van 2005, het jaar dat ik ontdekte dat er zoiets bestond als plezier, nooit meer terugkomt

-dat Engels deuren opent en dat ik helaas niks verloren heb in Vlaanderen. Hoewel Vlaanderen eventueel wel ok is als thuisbasis van een therapeut, maar verder is Vlaanderen niks voor mij

-dat mijn lichaam én mijn hersenen heel veel beweging nodig hebben om optimaal te functioneren

-dat ik alle dingen negeer die anderen wel heel erg belangrijk vinden, zoals hoe dingen er uit zien, en hoe ik mezelf zo alleen maar nodeloos saboteer. Als de wereld lege conventies nodig heeft, dan wil ik dat de wereld best wel geven. Vandaar dat ik in 2014 mijn lang haar liet knippen, bijvoorbeeld.

-de heilzame werking van sint-janskruid

-dat ik ondanks alles nog altijd geloof dat ik voor mezelf in 2015 een radicaal opwindender leven kan construeren

Het probleem met Vlaanderen is dat het vol Vlamingen zit

Ik ken geen enkel ander land waar men zo bepaald is door wat er verschijnt in de mainstream media. Als in Vlaanderen iets niet op de Vlaamse tv is geweest, dan kennen ze het gewoon niet. Ik vind dat geweldig irritant, vooral omdat er zelden iets interessants op de Vlaamse tv is (Canvas af en toe uitgezonderd).

Het zou kunnen dat dit aan het veranderen is, omdat jonge Vlamingen hun entertainment en informatie zoeken op internet. De immer dalende verkoopcijfers van een uitgehold blad als HUMO lijken mij daar een goeie indicatie van. (Het moet minstens een jaar geleden zijn dat ik zelf nog eens een HUMO in handen had. En als kind ging mijn adrenaline op dinsdagochtend stevig de lucht in, omdat er dan een nieuwe HUMO was. Hoe dingen veranderen…)

Vlamingen zijn verder ergerlijk omdat:

-ze doorgaans verwachten dat iemand een job voor hen maakt, in plaats dat ze zelf hun eigen job maken
-eerst de obstakels zien van dingen en pas veel, veel later de mogelijkheden
-geen interessante tradities hebben
-al hun huizen op elkaar lijken
-grote auto’s hebben in een land met een middeleeuws wegennet van smal bochtenwerk
-op literatuurvlak enkel de laatste hype achterna lopen. Wie komt ooit een Vlaming tegen met favoriete auteurs die niet zijn opgeklopt door de mainstream media?
-het volgers zijn, geen leiders
-ze heel erg beïnvloed zijn door wat ze op de middelbare school geleerd hebben en vooral wat ze er niet geleerd hebben
-ze Nederland negeren, nochtans een land waarvan ze de taal spreken en waar op cultureel vlak veel meer leeft dan in Vlaanderen, logisch met zoveel meer mondige bevolking
-ze leven voor het weekend
-kennis van de actualiteit er nagenoeg volledig stopt bij wat er gezegd is in het journaal op tv (en dat is werkelijk het nieuws voor kleuters)
-ze geweldig vatbaar zijn voor regels en in de pas lopen
-ze heel erg aards zijn, heel erg materieel gericht zijn
-massaal pillen slikken, maar wel tegen drugs zijn. Terwijl, of je nu naar voorgeschreven happy pills grijpt of illegale happy pills grijpt, je toch worstelt met dezelfde symptomen: een maatschappij die ons niet gelukkig maakt, of alleszins geen inspirerende doelen geeft
-ze plots allemaal een burnout hebben of net hebben gehad. Tiens, waarom zou dat toch zijn? Wie opgescheept zit met Vlamingen zoekt inderdaad al snel naar de nooduitgang.

Ik heb het wel bijna gehad met het analyseren van mezelf

Maar nog niet helemaal, hoor. Ik moet het bijvoorbeeld zeker nog hebben over wat er aan het gebeuren is met mijn beste vriend.

Vandaag kan je alvast lezen op welke manier ik mijn tijd heerlijk, jawel, dat wel, heerlijk, verprutst heb in 2014. Dat kan op mijn engelstalige blog.

Hier wil ik zeggen dat ik het zat ben om voortdurende mentale dissecties te plegen op mezelf, want ik meen dat eindelijk alles in kaart is gebracht en het wordt tijd om weer eens wat te gaan doen. Ik heb de indruk dat ik sinds 2007/2008 bijna niks meer gedaan heb.

En om het zeer, zeer kort samen te vatten: wat ik het allermeest nodig heb, is een productieve staat van ‘flow’ die ik zelf kies.

Voor meer uitleg, zie: : http://nl.m.wikipedia.org/wiki/Flow_(mentale_toestand)

Want het gaat mij vooral hier om, het gebrek aan een duidelijk traject naar mijn doelen. Maar dat is dus eindelijk, eindelijk, aan het beteren.

IMG_2352.JPG

Bloggen: voor wie of voor wat?

Ik ben natuurlijk ooit beginnen bloggen om aandacht te krijgen voor mijn geschrijf. Dat project is echter al snel ontspoord richting een gefrustreerd, haast kleuterachtig geprobeer om aandacht te krijgen, niet voor wat ik schreef, maar gewoon, voor de aandacht. Dat is mij flagrant NIET gelukt. Maar dan echt flagrant niet. Het heeft mij af en toe wel eens een reactie opgeleverd, zelfs eens een lief en gratis boeken, maar dat was het dan. Zoals ik al in eerdere blogposts zei: met je schrijven gaat het bijna sowieso fout als je gaat schrijven in functie van wat je er misschien door kan krijgen.

Toch ga ik door met bloggen en blog ik zelfs vlotter en regelmatiger dan ooit tevoren. Hoe lap ik dat dan? Wel, ik blog nu alsof er helemaal niemand mee leest. Het helpt natuurlijk dat er daadwerkelijk bijna niemand mee leest. Ik blog gewoon voor mezelf, om orde op zaken te stellen in mijn hoofd.

Waarom moet dat dat in het openbaar? Waarom doe ik dat niet gewoon in een geheim, verborgen dagboek? Als het dan toch voor mezelf is?

Goh, ik meen nog steeds dat iemand misschien wel iets kan hebben aan mijn openhartigheid. Op de een of andere manier voel ik ook een sterke drive om elke dag iets te posten. Dat is omdat ik graag naar mijn blog surf en vaststel dat er elke dag iets nieuws staat. Dat heb ik in mindere mate ook met mijn papieren dagboek, maar op een computerscherm oogt het zeer mooi. Misschien is het wel een autistisch trekje van me.

Verder is het ook een manier om contact te leggen met vreemden, je weet maar nooit dat iemand toch eens mijn blog ontdekt, uitschreeuwt: ‘Een verwante ziel!!’ en mij contacteert, en bam, zie daar, de geboorte van een vruchtbare vriendschap! Ik heb nogal wat openstaande vacatures in mijn departement ‘vriendschap’.

Ook heb ik de sterke neiging om een nut te geven aan alles wat ik doe en zo’n papieren dagboek ligt daar maar te liggen, met zo’n openbaar dagboek heb ik toch nog altijd de zeer vage hoop dat het misschien ooit wat oplevert, voor mij of voor iemand anders. Misschien is iemand ergens gebaat met het lezen van de zielenroerselen van een medemens die, al zeg ik het zelf, toch niet echt een doorsnee leven leidt of wil leiden.

Voilà, dat stuk van mijn hoofd, waarom ik in godsnaam blog, is ook weer opgeruimd.

Ook moet ik er bij zeggen dat ik mijn Engelstalige blog beter vind: http://williampeynsaert.wordpress.com/2014/12/29/my-bucket-list-for-2015-whats-yours/

Blitzkerstshoppen door een mini winterstorm

regelsVandaag op het programma:

-gaan lopen (FAIL. Ik ben niet gaan lopen. Elke avond ga ik slapen met het voornemen om te gaan lopen zoals vroeger, maar ik ga niet en heb dan een liter koffie nodig om min of meer helder in mijn kop te worden.)

-Afspreken met de nieuwe persoon met mentale problemen die ik begeleid als vrijwilliger. Dat is goed verlopen. De discretie gebiedt dat ik daar verder niet veel kan over zeggen, maar ik heb het gevoel dat ik mij redelijk nuttig heb gemaakt vandaag.

-Kerstcadeaus kopen voor mijn Slowaakse schoonfamilie. Ik heb twee fonduesets voor chocoladefondue, een kilo of twee chocolade, een tamelijk elegante stolp om snoep in te bewaren, een uitbreiding van het gezelschapsspel kolonisten, drie sets met gerief om aan manicure, pedicure en wenkbrauwicure te doen, en nog wel wat dingen.

Ik ben te voet naar Aalst gegaan, ter lichte compensatie van het niet gaan lopen. En ik ben ook te voet teruggekeerd beladen met al die kerstcadeaus en een bescheiden berg cake en gebak voor mijn schizofrene tante die bij mij inwoont. Waarom ik per se moet vermelden dat mijn tante schizofreen is, weet ik niet. Misschien om terloops te verklaren waarom ze bij mij inwoont. Waarom ik haar een berg suikergoed lever? Omdat ik weer voor een tijd het land uit ben en anders zoekt ze het hele huis af op zoek naar complexe koolhydraten. Vandaar.

Daarna ben ik nog bij mijn grootvader gegaan die geen stap uit zijn bed meer kan zetten en ook nauwelijks nog beweegt, omdat die mens zich steendood verveelt en ik blijkbaar de enige in de familie ben die voor hem klassieke muziek kan opleggen. Wreedaardig moeilijk is dat, dus ik zet internet op mijn I-pad via mijn GSM en speel dan een half uur André Rieu voor hem. Ja, ik moet toch werkelijk een edele inborst hebben dat ik om iemand een plezier te doen een half uur naar André Rieu wil luisteren die ik Rieusachtig oninteressant vind.

Voorts heb ik nog geblogd in het Engels. Hetgeen mij iets meer lezers oplevert dan deze Nederlandstalige blog, want u, ja, u, bent zo ongeveer de enige persoon die dit leest. En, hoe voelt dat?

Wat heb ik verder nog uitgevreten vandaag? Ik heb een minimum aan gewichtsoefeningen gedaan om mijn iets meer dan gemiddeld ontwikkelde biceps te onderhouden, maar ook niet meer dan dat. Ik  heb al mijn regels voor het leven op de achterkant van een nutteloze poster geschreven. Ja, dat is de foto. Daar volgt ooit nog wel een gedetailleerde blog post over, maar dan eerder in het Engels, zodat het misschien ook eens iemand leest.

Wat nog? Wat nog? God, laat dit niet alles zijn wat ik vandaag gedaan heb. O ja, ik heb ook nog gemaild naar mijn jeugdvriend numero uno. Een van die vrienden die ik verloren heb aan de 9 to 5 wereld. En verder heb ik mijn hoofd allerlei dingen beraamd die mij meer connectie kunnen opleveren met mensen dan bloggen. Want bloggen, tenminste in de vorm dat ik dat doe, moet zo ongeveer de meest stupide vorm van contact leggen zijn sinds streaker tijdens een voetbalmatch.

That’s all folks, tenminste tot nu toe, want de nacht is nog zeer jong. En Nirvana knalt uit de boxen, meestal leidt dat nog wel eens tot iets.

Jachtinstinct botvieren in de Kringloopwinkel

Op mijn Engelse blog leg ik uit hoe Kurt Cobain het miste om te snuisteren naar spotgoedkope parels in tweedehandswinkels, nadat hij rijk genoeg was om meteen hele ketens van tweedehandswinkels op te kopen als hij daar zin in had gehad. Zelf ben ik nog zo rijk niet, dus ik heb nog wel het plezier om bijvoorbeeld spotgoedkope boeken bij elkaar te jagen in de kringloopwinkel. Mijn vrouw is er trouwens van overtuigd dat veel geld hebben de creativiteit doodt. In het geval van Kurt Cobain leidde geen geld hebben alleszins tot de kledingstijl ‘grunge’. Wat zo ongeveer de modelijn is die je krijgt als je zo weinig mogelijk geld wil of kan uitgeven aan je kleren.

Mijn regel in de Kringloopwinkel is: Ik koop geen enkel boek dat duurder is dan 1,25 euro. En liefst van al koop ik ze aan 50 cent of 25 cent. Deze keer kosten ze allemaal 0,50. Behalve de klepper War and Peace, die kostte de volle 1 euro.

Wat ik vandaag bij elkaar gejaagd heb:

IMG_2289.JPG

IMG_2291.JPG

IMG_2290.JPG

IMG_2288-0.JPG

IMG_0217.JPG

IMG_0216.JPG

Te zijn or to be?

youtubedocu'sIk vraag mij meer en meer af of het nog enige zin heeft om in het Nederlands te schrijven. Wie wil zien wat ik schrijf in het Engels kan hier terecht. Ik houd het voorlopig hier op: ik blog nog elke dag in het Nederlands, en dan vooral in een soort dagboekvorm, en ik maak nog enkele manuscripten en verhalen af in het Nederlands, MAAR ik wil prioritair in het Engels schrijven vanaf, euhm, vandaag.

Verder heb ik ook beslist om nog minder afleiding toe te laten en mijn activiteiten strikt te beperken tot de volgende lijst:

-sporten
-schrijven
-lezen
-les volgen of les geven
-theater maken
-therapie geven
-tolken

De aanleiding van deze lijst is vooral dat ik merk dat ik gewoonweg verslaafd ben geraakt aan het luisteren naar en het bekijken van documentaires op internet. Dat is allemaal zeer leerrijk, maar op den duur wordt het ook best repetitief en is het natuurlijk helemaal niet productief. Ik merk vooral dat ik alle andere activiteiten laat liggen om toch maar naar documentaires te luisteren.

De hoofdreden waarom ik niet ga lopen is bijvoorbeeld omdat ik dan niet naar documentaires kan kijken. En ja, ik heb al overwogen om een loopband te kopen, zodat ik tijdens het lopen gewoon verder kan kijken naar documentaires. Je zou trouwens denken dat de voorraad documentaires toch uiteindelijk uitgeput raakt, maar dankzij YouTube is dat niet het geval, ik vond toch altijd weer iets. Ook is mijn visvijver nogal groot, omdat ik ook vaak naar documentaires in het Duits, Slowaaks/Tsjechisch, Russisch, Frans en desnoods ook wel in nog een stuk of vijf andere talen kijk. Ik vind het ook interessant om dezelfde docu in verschillende talen te bekijken. Dus als docuverslaafde kan ik bijna permanent aan mijn trekken komen. Het hoeven ook geen docu’s te zijn, lezingen zijn mij ook al goed. Dus vandaar de lijst. Het eerste effect dat ik merk is dat ik meer schrijf. Hoera! Want dat was de bedoeling.

Ik vrees dat al die docu’s, lezingen en woorden van anderen ook mijn eigen gedachten verdringen, ik bestrijd er de stilte mee, ik heb een horror silentiae ontwikkeld die ik behandel met audioboeken, docu’s en lezingen. Waardoor ik mijn eigen creatieve invallen verdring. Wellicht omdat ik behoorlijk overstelpt kan raken door mijn eigen invallen. Zelfs terwijl ik lees en docu’s bekijk moet ik slaafs mijn eigen invallen noteren in een schrift. Soms om bijna gek van te worden. Tijdens al dat bekijken van docu’s bouwt er een fysieke spanning op, die ik enkel kwijt raak als ik schrijf. Dus, in plaats van mijn kop te vullen met de woorden van anderen, zal ik meer schrijven.

En zo keerde de rust weder in Williamland.

Lezen over Gestalttherapie, Tony Robbins, een beetje trainen en zorgen voor mijn grootouders

boeken lezenVanmorgen twijfelde ik over welk boek ik zou lezen. Een boek over de Amerikaanse Burgeroorlog of een boek over Gestalttherapie. Uiteindelijk is het Gestalttherapie geworden. Het is een dun boek, maar het lezen gaat traag, want elke zin lijkt mij essentieel.

Tussen door heb ik nog eens naar ‘Unleash the power within’ geluisterd van Anthony Robbins, mijn eigenste equivalent van wat andere mensen vinden bij de muziek van AC/DC, gok ik. Ook heb ik enkele lezingen bekeken van een therapeut die verschillende vormen van therapie kort uitlegt.

Voor de rest heb ik voor mijn grootouders gezorgd. Mijn grootvader kan zijn bed totaal niet meer uit en je moet hem alles brengen. Uit zichzelf doet hij bijna niets meer. Ik moet ook zijn eten voor hem snijden. Verstandelijk is hij vrij goed mee met de actualiteit, maar soms is hij in de war. Zo is hij er soms heel erg van overtuigd dat het ochtend is terwijl het al avond is. Mijn grootmoeder is nooit mee geweest met de actualiteit en bijzonder vergeetachtig. Ze vraagt voortdurend hetzelfde. Nochtans zou ik niet zeggen dat ze echt dementeert. Eerlijk gezegd denk ik dat ze nooit geleerd heeft om haar verstand te gebruiken. Mijn grootvader regelde altijd alles en zelf heeft ze altijd drie dingen gedaan: overdreven schoonmaken in huis, overdreven veel geld sparen en naar tv kijken. Er zit wel meer in haar dan er meestal naar boven komt. Ze heeft bijvoorbeeld een plagerig gevoel voor humor, op voorwaarde dat ze zich op haar gemak voelt. Eigenlijk is ze heel erg een kind van haar tijd. Geïndoctrineerd om een zo normaal en onopvallend mogelijk leven te leiden. Van haar verwachten dat ze van dat patroon zou losbreken, is niet echt eerlijk.

Mijn grootvader kijkt graag naar klassieke concerten. Die leg ik hem op via YouTube en mijn gsm (voor internet) en mijn I-pad (voor beeld). Dat wil wel zeggen dat ik dan zelf mijn gsm en mijn I-pad kwijt ben voor enkele uren, maar allez. Die mens heeft buiten eten, muziek en tv eigenlijk bijna niks meer. Hij zou het voor mij trouwens echt niet doen. En da’s ok. Ik weet dat hij het totaal niet zou doen voor mij, maar dat neemt niet weg dat ik het best plezant vind om hem een plezier te kunnen doen.

Misschien de belangrijkste observatie van de dag: als ik niet ga lopen (=joggen) heb ik een vreselijk slecht concentratievermogen en heb ik de neiging om meerdere dingen tegelijkertijd te doen, zoals opruimen of afwassen terwijl ik naar een audioboek luister en tussendoor ook met gewichten train). Dat heb ik niet als ik ga lopen. Toch ga ik niet lopen. Eigenlijk kan ik stellen dat ik een dag grotendeels verpruts als ik niet ’s ochtends ga lopen. Lopen doet werkelijk wonderen voor mijn concentratievermogen. Ook kruipt er een ongedurigheid in mijn spieren en mijn gewrichten. Als ik niet loop, voelt mijn lijf stram en een beetje pijnlijk aan. Zoveel redenen om te gaan lopen en toch doe ik het niet. Dat moet iets zeer menselijks zijn: niet doen wat goed is voor u.

Waar komt geld vandaan?

LincolnIk vraag mij dat al een hele tijd af. Dus heb ik een resem documentaires bekeken op YouTube. En eerlijk gezegd ben ik in shock.

De manier waarop geld in onze economie komt, is waanzinnig simpel. Banken mogen negen tiende van het geld dat ze hebben uitlenen. Ze moeten maar tien procent echt ‘in huis’ hebben. De andere negentig procent lenen ze uit. Maar die negentig procent kan ook weer door een bank uitgeleend worden voor… negentig procent. Geld komt dus voortdurend in omloop als de schuld van iemand anders. Geld is schuld. En er is nooit genoeg geld in omloop om alle schuld af te betalen. We nemen dus allemaal deel aan een monetaire stoelendans waarbij enkele mensen sowieso failliet gaan, hoe zeer iedereen ook zijn best doet. Nog erger is dat er op die schuld interest komt. Schuld moet terugbetaald worden met interest. Dat is een systeem dat goed is voor wie al veel geld heeft en het kan uitlenen. Ook is er geen ontsnappen aan inflatie (het stijgen van de prijzen), er komt steeds meer geld in omloop dat door niets tastbaars meer vertegenwoordigd is.

President Nixon heeft de laatste link met de goudstandaard doorgeknipt. Geld is niet meer gebaseerd op goud dat ergens in de kluizen van een bank ligt. Het is ‘gewoon’ papier. Voor het grootste deel is het zelfs geen papier meer, maar bestaat het alleen maar digitaal. De enige reden waarom geld nog waarde heeft, is door geloof. Jij en ik geloven nog altijd dat een bankbiljet ons producten en diensten kan kopen. Maar dat kan alleen nog door dat geloof. Als we met zijn allen naar de bank lopen en ons geld willen inwisselen voor iets intrinsiek waardevols, goud bijvoorbeeld, dan kan de bank ons dat niet geven. Het enige wat al deze documentaires niet vermelden is dat inflatie in zekere zin goed is voor wie schulden heeft. Want uw schulden worden steeds minder waard door die inflatie.

Ik ben redelijk in shock om vast te stellen dat banken geld in omloop brengen als schuld en dat er sowieso te weinig geld in omloop is om alle schulden af te betalen, dat is inherent aan ons monetair systeem. Die eeuwige schuld zorgt er ook voor dat onze politici (die meestal niet echt iets snappen van economie, die zitten liever in quizprogramma’s) het voortdurend hebben over groei en inleveren. Twee dingen die zeer moeilijk samengaan. Daarom ook dat er veel rijkdom is, maar alles samenhangt met stress: leningen, schuld, de stoelendans waar we aan meedoen, want er is niet genoeg geld om alles terug te betalen. Ergens valt iemand er van tussen, die moet failliet gaan. Ons monetair systeem is een kaartenhuis dat we bizar genoeg in stand houden door er samen in te geloven.

Aangezien ik het slordig uitleg, begrijp ik het nog steeds niet helemaal. Dus als er ergens een expert zich geroepen voelt om het mij uit te leggen, ga gerust uw gang.

Creepy wordt het als Abraham Lincoln al in de jaren ’60 van de 19de eeuw voorspelt dat het grondig fout gaat lopen met ons financieel systeem. Extra creepy voor mij omdat ik Abraham Lincoln goed ken van de Amerikaanse Burgeroorlog, maar niet echt veel weet van zijn visie op geld. Een ontdekking bovenop de ontdekking dus.

Een tip: vraag de komende tijd aan zoveel mogelijk mensen: ‘Waar komt geld vandaan?’ of ‘Wat is geld?’. De kans is zeer groot dat ze dat helemaal niet kunnen uitleggen. Ik heb er ook nog altijd moeite mee. Iets dat we elke dag gebruiken, iets dat zoveel van ons leven bepaalt, is eigenlijk een zeer groot vraagteken voor ons. En dat is toch wel scary. Waarom hebben ze ons op school nooit deftig uitgelegd wat geld is?

Mijn naam is William Peynsaert en ik lijd aan aandachtszucht

88_facebook_like_button_bigMaar dan wel in een eerder passief-agressieve vorm (uitleg volgt nog). Ik ben mijn aandachtszucht als ziekte beginnen beschouwen, iets dat mij afremt, een kanker, een tumor, een belemmering, een juk, een molensteen rond mijn dikke nek, een dwangbuis, een vorm van zelfcastratie.

Serieus, ik moet er echt mee stoppen, het maakt te veel kapot. Ge moet kunnen uw ding doen zonder te denken aan aandacht, zonder afhankelijk te zijn van aandacht die ge er voor krijgt, want anders gaat het mis en boet wat je aanbiedt heel erg in aan kwaliteit, het wordt iets zeer kunstmatig, steriel zelfs.

Die nood aan aandacht, wijst op een groot gemis, een verloren lopen, een niet weten wat doen met mijn talenten. Maar dat gemis valt eigenlijk niet in te vullen door aandacht te krijgen voor geschrijf.

Bovendien is wat ik doe vaak totaal niet origineel, veel te braaf of net krampachtig ‘stout’ en bijna boodschaploos. Ook ben ik niet flexibel in mijn zoektocht naar aandacht. Ik krijg nooit genoeg aandacht, maar ik zoek ook weinig naar nieuwe manieren om aandacht te krijgen. Mijn manier om aandacht te krijgen is nogal onnozel. Ik kwak dingen op een totaal onbekende blog.
En ik post elke dag iets op een site als ‘writehistory’. Die site heeft met zijn megalomane naam eigenlijk geen publiek meer. Het is een beetje een club voor bejaarden geworden die elkaar overstelpen met positieve, slijmerige feedback waar je eigenlijk zelden iets aan hebt. Toch post ik daar elke dag iets. Op zich is dat ok, het geeft routine. Maar iemand die op een slimme manier op zoek zou gaan naar aandacht, zou dat niet doen. Of zou het toch maar als een miniem onderdeel zien van een veel grotere campagne om die behoefte aan aandacht te bevredigen.

Er zijn nochtans opties. Ik zou veel meer toneel kunnen opvoeren, want dat levert meer aandacht op dan geschrijf gratuit op internet zetten en ik zou op zijn minst kunnen regelen dat ik publiceer op sites waar tenminste lezers passeren. Ik zou vlogs kunnen maken in plaats van blogs en die video’s kan ik op YouTube zetten. In plaats van in het Nederlands te schrijven, zou ik prioritair in het Engels kunnen schrijven. Nu schrijf ik nog prioritair in het Nederlands en dat terwijl mijn Engels eigenlijk beter klinkt, vlotter vloeit, dan mijn Nederlands. Ik klink ook optimistischer, energieker, minder egocentrisch in het Engels.

Dus waarom dan niet? Is het gebrek aan aandacht veiliger dan wél aandacht krijgen? Frustreer ik mezelf graag? Heb ik stiekem genoeg aan maar een beetje aandacht van enkele kenners? Ja, ik moet eerlijk zeggen: Als ik aandacht krijg, dan is het altijd van mensen die er verstand van hebben. Maar het is niet genoeg.

Waarom schrijf ik deze post nu?

Enkele redenen:

-ik ben het kotsbeu dat ik als een nerveuze tic tientallen keren per dag check hoeveel hits Verkrijt krijgt, hoeveel hits mijn blog krijgt, of ik nieuwe Twitter-‘volgers’ (ziek woord) heb en of er misschien iemand gereageerd heeft op dat geschrijf van mij.

-hoe meer ik schrijf in functie van aandacht hoe meer mijn schrijven in waarde zakt

-JimTV heeft ons voorzichtig laten merken dat we Verkrijt simpeler moeten maken als we op hun site willen blijven verschijnen. Maar ik merk nu toch weerstand. Ik wil Verkrijt niet veranderen puur om te kunnen blijven verschijnen op JimTV. Mijn artistieke partner gelukkig ook niet.

Aandacht krijgen, is wel degelijk een verslaving merk ik. Met dezelfde effecten:

-de dosis moet altijd groter, er is een enorm tendens naar gewenning

-je gaat jezelf in de uitverkoop zetten om je steeds stijgende behoefte te kunnen bevredigen

-het snijdt je af van de mensen in je omgeving, de mensen waarmee je werkelijk in contact komt

-je gaat in een zielig hoekje zitten met andere ‘gebruikers’ en afhankelijken

-je hele leven vernauwt tot het alleen nog dat is: die verslaving.

Dus genoeg. Ik heb Facebook gelukkig al enkele maanden geleden afgesloten. Maar ik merk nu dat ik Ersatzmiddelen zoek. Methadon voor mijn heroïne.

Ik moet ‘cold turkey’ gaan en mijn aandacht geven aan kwalitatieve dingen, niet aan een uiteindelijk leeg gegeven als ‘x aantal hits vandaag’. Want wat verandert er voor mij persoonlijk nu echt of er 100 hits zijn op een dag of 1000? Ik verlies alleen heel veel energie, mijn leven raakt gereduceerd tot een wachten op hits. Mijn gedrag raakt bepaald door aandacht krijgen. Ik vermijd plaatsen waarvan ik vermoed dat ik er niet in het centrum van de belangstelling zal staan. Op plekken waar ik niet in het centrum van de belangstelling sta, kruip ik helemaal in mijn schulp, dan wil ik verdwijnen, wil ik weg. Ja, ik moet ‘cold turkey’ gaan en mij dringend concentreren op geven, in plaats van nemen. Hoe ik dat concreet invul weet ik nog niet precies. Maar ik ga er vanuit dat ik dingen begin te doen, als ik mij loskoppel van aandachtszucht.

Als er nog mensen zijn die willen afkicken van hun aandachtszucht kunnen we misschien een support group oprichten, wat peinst ge?