Dit was 2014 voor mij :: Veel verloren en veel ontdekt

Verloren:

-al mijn geloof in partijpolitiek, in onze zogezegde democratie (die een oligarchie is, in t beste geval), enige hoop in enig alternatief dat zou kunnen werken, elke partij is een broeinest van nepotisme en machtswellustelingen. Maar ik blijf wel openstaan voor de mogelijkheid dat het beter kan, het kan zeker anders. Ik denk aan een basisinkomen en een systeem waarbij onze leiders geloot worden, ja, geloot worden door een onschuldige kinderhand. Ons hele politieke systeem heeft een grondige reset nodig. En enkele zieke communistische jongens en meisjes moeten flink gemonitord worden, gewoon voor het geval dat hun flagrant amateurisme toch nog tot iets leidt (hoogstwaarschijnlijk niet, hoor).

-mijn libido. Maar dat ben ik al zo gewend dat het de vermelding niet meer waard is. Laat ik gelijk in 1 adem vermelden dat ik ook mijn liefde voor muziek nagenoeg volledig kwijt ben. Misschien omdat ik mijn vroegere muzieksmaak ben gaan associëren met Belgische communisten, die totalitaire bloedmolochs in embryonale fase zijn.

-mijn beste vrienden. Bijna allemaal. Er zal wel een reden voor zijn, maar dat is voer voor een andere blogpost.

-enige hoop dat ik een ‘normale’ job (=jammerlijk onbevredigende beproeving of Just Over Broke) kan vinden

-enige hoop dat ik in het Nederlands aan lezers kan geraken

-enige hoop dat het iemand in het Nederlandse taalgebied kan boeien wat ik te vertellen heb over de Amerikaanse Burgeroorlog

-mijn liefde voor Gent. In Gent (de stad waar ik mezelf ontdekte, mijn ‘coming of age’ stad) zijn voelt nu aan alsof ik blijf plakken op een feestje nadat al mijn vrienden allang naar huis zijn of een andere party hebben gevonden.

-mijn vroegere loopdiscipline, wat mij werkelijk geen goed doet

Ontdekt:

-waar het werkelijk misloopt, de manier waarop geld in omloop komt en hoe weinig mensen daar iets van snappen (mezelf incluis)

-de wonderen van Gestalttherapie

-mijn talent als therapeut

-de mogelijkheden om geld te verdienen als tolk

-mijn eerlijke motivatie om de wereld op de een of andere manier een klein beetje een betere plek te maken

-dat het beter is om wél verslaafd te zijn aan koffie. En ik bedoel verslaafd: ik zet koude koffie naast mijn bed om ’s ochtends meteen koffie te kunnen drinken.

-dat uitdagingen helaas niet voor je deur landen (tenzij de heel erg onaangename soort zoals deurwaarders), dat er wel degelijk niks anders op zit dan zelf naar de wereld toe stappen, want de wereld komt werkelijk niet naar mij

-dat ik geweldig suck wat betreft aandacht scoren via internet, maar dan echt faliekant suck op dat vlak, dat ik dat heb moeten los laten of deze blog post bestond nu niet

-dat de euforie van 2005, het jaar dat ik ontdekte dat er zoiets bestond als plezier, nooit meer terugkomt

-dat Engels deuren opent en dat ik helaas niks verloren heb in Vlaanderen. Hoewel Vlaanderen eventueel wel ok is als thuisbasis van een therapeut, maar verder is Vlaanderen niks voor mij

-dat mijn lichaam én mijn hersenen heel veel beweging nodig hebben om optimaal te functioneren

-dat ik alle dingen negeer die anderen wel heel erg belangrijk vinden, zoals hoe dingen er uit zien, en hoe ik mezelf zo alleen maar nodeloos saboteer. Als de wereld lege conventies nodig heeft, dan wil ik dat de wereld best wel geven. Vandaar dat ik in 2014 mijn lang haar liet knippen, bijvoorbeeld.

-de heilzame werking van sint-janskruid

-dat ik ondanks alles nog altijd geloof dat ik voor mezelf in 2015 een radicaal opwindender leven kan construeren

Het probleem met Vlaanderen is dat het vol Vlamingen zit

Ik ken geen enkel ander land waar men zo bepaald is door wat er verschijnt in de mainstream media. Als in Vlaanderen iets niet op de Vlaamse tv is geweest, dan kennen ze het gewoon niet. Ik vind dat geweldig irritant, vooral omdat er zelden iets interessants op de Vlaamse tv is (Canvas af en toe uitgezonderd).

Het zou kunnen dat dit aan het veranderen is, omdat jonge Vlamingen hun entertainment en informatie zoeken op internet. De immer dalende verkoopcijfers van een uitgehold blad als HUMO lijken mij daar een goeie indicatie van. (Het moet minstens een jaar geleden zijn dat ik zelf nog eens een HUMO in handen had. En als kind ging mijn adrenaline op dinsdagochtend stevig de lucht in, omdat er dan een nieuwe HUMO was. Hoe dingen veranderen…)

Vlamingen zijn verder ergerlijk omdat:

-ze doorgaans verwachten dat iemand een job voor hen maakt, in plaats dat ze zelf hun eigen job maken
-eerst de obstakels zien van dingen en pas veel, veel later de mogelijkheden
-geen interessante tradities hebben
-al hun huizen op elkaar lijken
-grote auto’s hebben in een land met een middeleeuws wegennet van smal bochtenwerk
-op literatuurvlak enkel de laatste hype achterna lopen. Wie komt ooit een Vlaming tegen met favoriete auteurs die niet zijn opgeklopt door de mainstream media?
-het volgers zijn, geen leiders
-ze heel erg beïnvloed zijn door wat ze op de middelbare school geleerd hebben en vooral wat ze er niet geleerd hebben
-ze Nederland negeren, nochtans een land waarvan ze de taal spreken en waar op cultureel vlak veel meer leeft dan in Vlaanderen, logisch met zoveel meer mondige bevolking
-ze leven voor het weekend
-kennis van de actualiteit er nagenoeg volledig stopt bij wat er gezegd is in het journaal op tv (en dat is werkelijk het nieuws voor kleuters)
-ze geweldig vatbaar zijn voor regels en in de pas lopen
-ze heel erg aards zijn, heel erg materieel gericht zijn
-massaal pillen slikken, maar wel tegen drugs zijn. Terwijl, of je nu naar voorgeschreven happy pills grijpt of illegale happy pills grijpt, je toch worstelt met dezelfde symptomen: een maatschappij die ons niet gelukkig maakt, of alleszins geen inspirerende doelen geeft
-ze plots allemaal een burnout hebben of net hebben gehad. Tiens, waarom zou dat toch zijn? Wie opgescheept zit met Vlamingen zoekt inderdaad al snel naar de nooduitgang.

Ik heb het wel bijna gehad met het analyseren van mezelf

Maar nog niet helemaal, hoor. Ik moet het bijvoorbeeld zeker nog hebben over wat er aan het gebeuren is met mijn beste vriend.

Vandaag kan je alvast lezen op welke manier ik mijn tijd heerlijk, jawel, dat wel, heerlijk, verprutst heb in 2014. Dat kan op mijn engelstalige blog.

Hier wil ik zeggen dat ik het zat ben om voortdurende mentale dissecties te plegen op mezelf, want ik meen dat eindelijk alles in kaart is gebracht en het wordt tijd om weer eens wat te gaan doen. Ik heb de indruk dat ik sinds 2007/2008 bijna niks meer gedaan heb.

En om het zeer, zeer kort samen te vatten: wat ik het allermeest nodig heb, is een productieve staat van ‘flow’ die ik zelf kies.

Voor meer uitleg, zie: : http://nl.m.wikipedia.org/wiki/Flow_(mentale_toestand)

Want het gaat mij vooral hier om, het gebrek aan een duidelijk traject naar mijn doelen. Maar dat is dus eindelijk, eindelijk, aan het beteren.

IMG_2352.JPG

Bloggen: voor wie of voor wat?

Ik ben natuurlijk ooit beginnen bloggen om aandacht te krijgen voor mijn geschrijf. Dat project is echter al snel ontspoord richting een gefrustreerd, haast kleuterachtig geprobeer om aandacht te krijgen, niet voor wat ik schreef, maar gewoon, voor de aandacht. Dat is mij flagrant NIET gelukt. Maar dan echt flagrant niet. Het heeft mij af en toe wel eens een reactie opgeleverd, zelfs eens een lief en gratis boeken, maar dat was het dan. Zoals ik al in eerdere blogposts zei: met je schrijven gaat het bijna sowieso fout als je gaat schrijven in functie van wat je er misschien door kan krijgen.

Toch ga ik door met bloggen en blog ik zelfs vlotter en regelmatiger dan ooit tevoren. Hoe lap ik dat dan? Wel, ik blog nu alsof er helemaal niemand mee leest. Het helpt natuurlijk dat er daadwerkelijk bijna niemand mee leest. Ik blog gewoon voor mezelf, om orde op zaken te stellen in mijn hoofd.

Waarom moet dat dat in het openbaar? Waarom doe ik dat niet gewoon in een geheim, verborgen dagboek? Als het dan toch voor mezelf is?

Goh, ik meen nog steeds dat iemand misschien wel iets kan hebben aan mijn openhartigheid. Op de een of andere manier voel ik ook een sterke drive om elke dag iets te posten. Dat is omdat ik graag naar mijn blog surf en vaststel dat er elke dag iets nieuws staat. Dat heb ik in mindere mate ook met mijn papieren dagboek, maar op een computerscherm oogt het zeer mooi. Misschien is het wel een autistisch trekje van me.

Verder is het ook een manier om contact te leggen met vreemden, je weet maar nooit dat iemand toch eens mijn blog ontdekt, uitschreeuwt: ‘Een verwante ziel!!’ en mij contacteert, en bam, zie daar, de geboorte van een vruchtbare vriendschap! Ik heb nogal wat openstaande vacatures in mijn departement ‘vriendschap’.

Ook heb ik de sterke neiging om een nut te geven aan alles wat ik doe en zo’n papieren dagboek ligt daar maar te liggen, met zo’n openbaar dagboek heb ik toch nog altijd de zeer vage hoop dat het misschien ooit wat oplevert, voor mij of voor iemand anders. Misschien is iemand ergens gebaat met het lezen van de zielenroerselen van een medemens die, al zeg ik het zelf, toch niet echt een doorsnee leven leidt of wil leiden.

Voilà, dat stuk van mijn hoofd, waarom ik in godsnaam blog, is ook weer opgeruimd.

Ook moet ik er bij zeggen dat ik mijn Engelstalige blog beter vind: http://williampeynsaert.wordpress.com/2014/12/29/my-bucket-list-for-2015-whats-yours/

Blitzkerstshoppen door een mini winterstorm

regelsVandaag op het programma:

-gaan lopen (FAIL. Ik ben niet gaan lopen. Elke avond ga ik slapen met het voornemen om te gaan lopen zoals vroeger, maar ik ga niet en heb dan een liter koffie nodig om min of meer helder in mijn kop te worden.)

-Afspreken met de nieuwe persoon met mentale problemen die ik begeleid als vrijwilliger. Dat is goed verlopen. De discretie gebiedt dat ik daar verder niet veel kan over zeggen, maar ik heb het gevoel dat ik mij redelijk nuttig heb gemaakt vandaag.

-Kerstcadeaus kopen voor mijn Slowaakse schoonfamilie. Ik heb twee fonduesets voor chocoladefondue, een kilo of twee chocolade, een tamelijk elegante stolp om snoep in te bewaren, een uitbreiding van het gezelschapsspel kolonisten, drie sets met gerief om aan manicure, pedicure en wenkbrauwicure te doen, en nog wel wat dingen.

Ik ben te voet naar Aalst gegaan, ter lichte compensatie van het niet gaan lopen. En ik ben ook te voet teruggekeerd beladen met al die kerstcadeaus en een bescheiden berg cake en gebak voor mijn schizofrene tante die bij mij inwoont. Waarom ik per se moet vermelden dat mijn tante schizofreen is, weet ik niet. Misschien om terloops te verklaren waarom ze bij mij inwoont. Waarom ik haar een berg suikergoed lever? Omdat ik weer voor een tijd het land uit ben en anders zoekt ze het hele huis af op zoek naar complexe koolhydraten. Vandaar.

Daarna ben ik nog bij mijn grootvader gegaan die geen stap uit zijn bed meer kan zetten en ook nauwelijks nog beweegt, omdat die mens zich steendood verveelt en ik blijkbaar de enige in de familie ben die voor hem klassieke muziek kan opleggen. Wreedaardig moeilijk is dat, dus ik zet internet op mijn I-pad via mijn GSM en speel dan een half uur André Rieu voor hem. Ja, ik moet toch werkelijk een edele inborst hebben dat ik om iemand een plezier te doen een half uur naar André Rieu wil luisteren die ik Rieusachtig oninteressant vind.

Voorts heb ik nog geblogd in het Engels. Hetgeen mij iets meer lezers oplevert dan deze Nederlandstalige blog, want u, ja, u, bent zo ongeveer de enige persoon die dit leest. En, hoe voelt dat?

Wat heb ik verder nog uitgevreten vandaag? Ik heb een minimum aan gewichtsoefeningen gedaan om mijn iets meer dan gemiddeld ontwikkelde biceps te onderhouden, maar ook niet meer dan dat. Ik  heb al mijn regels voor het leven op de achterkant van een nutteloze poster geschreven. Ja, dat is de foto. Daar volgt ooit nog wel een gedetailleerde blog post over, maar dan eerder in het Engels, zodat het misschien ook eens iemand leest.

Wat nog? Wat nog? God, laat dit niet alles zijn wat ik vandaag gedaan heb. O ja, ik heb ook nog gemaild naar mijn jeugdvriend numero uno. Een van die vrienden die ik verloren heb aan de 9 to 5 wereld. En verder heb ik mijn hoofd allerlei dingen beraamd die mij meer connectie kunnen opleveren met mensen dan bloggen. Want bloggen, tenminste in de vorm dat ik dat doe, moet zo ongeveer de meest stupide vorm van contact leggen zijn sinds streaker tijdens een voetbalmatch.

That’s all folks, tenminste tot nu toe, want de nacht is nog zeer jong. En Nirvana knalt uit de boxen, meestal leidt dat nog wel eens tot iets.

Jachtinstinct botvieren in de Kringloopwinkel

Op mijn Engelse blog leg ik uit hoe Kurt Cobain het miste om te snuisteren naar spotgoedkope parels in tweedehandswinkels, nadat hij rijk genoeg was om meteen hele ketens van tweedehandswinkels op te kopen als hij daar zin in had gehad. Zelf ben ik nog zo rijk niet, dus ik heb nog wel het plezier om bijvoorbeeld spotgoedkope boeken bij elkaar te jagen in de kringloopwinkel. Mijn vrouw is er trouwens van overtuigd dat veel geld hebben de creativiteit doodt. In het geval van Kurt Cobain leidde geen geld hebben alleszins tot de kledingstijl ‘grunge’. Wat zo ongeveer de modelijn is die je krijgt als je zo weinig mogelijk geld wil of kan uitgeven aan je kleren.

Mijn regel in de Kringloopwinkel is: Ik koop geen enkel boek dat duurder is dan 1,25 euro. En liefst van al koop ik ze aan 50 cent of 25 cent. Deze keer kosten ze allemaal 0,50. Behalve de klepper War and Peace, die kostte de volle 1 euro.

Wat ik vandaag bij elkaar gejaagd heb:

IMG_2289.JPG

IMG_2291.JPG

IMG_2290.JPG

IMG_2288-0.JPG

IMG_0217.JPG

IMG_0216.JPG

Te zijn or to be?

youtubedocu'sIk vraag mij meer en meer af of het nog enige zin heeft om in het Nederlands te schrijven. Wie wil zien wat ik schrijf in het Engels kan hier terecht. Ik houd het voorlopig hier op: ik blog nog elke dag in het Nederlands, en dan vooral in een soort dagboekvorm, en ik maak nog enkele manuscripten en verhalen af in het Nederlands, MAAR ik wil prioritair in het Engels schrijven vanaf, euhm, vandaag.

Verder heb ik ook beslist om nog minder afleiding toe te laten en mijn activiteiten strikt te beperken tot de volgende lijst:

-sporten
-schrijven
-lezen
-les volgen of les geven
-theater maken
-therapie geven
-tolken

De aanleiding van deze lijst is vooral dat ik merk dat ik gewoonweg verslaafd ben geraakt aan het luisteren naar en het bekijken van documentaires op internet. Dat is allemaal zeer leerrijk, maar op den duur wordt het ook best repetitief en is het natuurlijk helemaal niet productief. Ik merk vooral dat ik alle andere activiteiten laat liggen om toch maar naar documentaires te luisteren.

De hoofdreden waarom ik niet ga lopen is bijvoorbeeld omdat ik dan niet naar documentaires kan kijken. En ja, ik heb al overwogen om een loopband te kopen, zodat ik tijdens het lopen gewoon verder kan kijken naar documentaires. Je zou trouwens denken dat de voorraad documentaires toch uiteindelijk uitgeput raakt, maar dankzij YouTube is dat niet het geval, ik vond toch altijd weer iets. Ook is mijn visvijver nogal groot, omdat ik ook vaak naar documentaires in het Duits, Slowaaks/Tsjechisch, Russisch, Frans en desnoods ook wel in nog een stuk of vijf andere talen kijk. Ik vind het ook interessant om dezelfde docu in verschillende talen te bekijken. Dus als docuverslaafde kan ik bijna permanent aan mijn trekken komen. Het hoeven ook geen docu’s te zijn, lezingen zijn mij ook al goed. Dus vandaar de lijst. Het eerste effect dat ik merk is dat ik meer schrijf. Hoera! Want dat was de bedoeling.

Ik vrees dat al die docu’s, lezingen en woorden van anderen ook mijn eigen gedachten verdringen, ik bestrijd er de stilte mee, ik heb een horror silentiae ontwikkeld die ik behandel met audioboeken, docu’s en lezingen. Waardoor ik mijn eigen creatieve invallen verdring. Wellicht omdat ik behoorlijk overstelpt kan raken door mijn eigen invallen. Zelfs terwijl ik lees en docu’s bekijk moet ik slaafs mijn eigen invallen noteren in een schrift. Soms om bijna gek van te worden. Tijdens al dat bekijken van docu’s bouwt er een fysieke spanning op, die ik enkel kwijt raak als ik schrijf. Dus, in plaats van mijn kop te vullen met de woorden van anderen, zal ik meer schrijven.

En zo keerde de rust weder in Williamland.