Collapse :: De dag dat alle olie op is, is niet meer ver weg

En wat krijgen we dan? Zoiets als wat er gebeurt in de Mad Max films? Misschien wel. Of misschien krijgen we een economie die veel lokaler is ingeplant opgebouwd rond gemeenschappen waar mensen samenwerken.

Interessant:

De docu ‘collapse’ waarin een zwaar gedreven onderzoeker alles uit de doeken doet aangaande het einde van het olietijdperk en de nakende instorting van het economische leven, as we know it.

Hier kijken:

https://m.youtube.com/watch?v=IVd-zAXACrU

Als ik één ding moet kiezen om het merendeel van mijn tijd mee bezig te zijn

Ik ben in vrij veel dingen heel erg geïnteresseerd. Ik heb net als iedereen echter maar 24 uur in mijn dagen en kan dus onmogelijk elke interesse echt helemaal ten volle ontwikkelen, zeker niet als de interesse geld moet opleveren, want een mens wil toch liefst zijn boterham verdienen met iets dat hij graag doet.

Hier zijn de verleidelijke opties voor mij:

-Slowaaks tolken (te saai om alleen maar dat te doen)

-ergens in Amerika een plaatske versieren aan een lokale unief en les geven over de Amerikaanse Burgeroorlog (niet helemaal onmogelijk, maar toch onrealistisch en niet al te praktisch. Mijn vrouw en mijn moeder worden zot, want die willen niet mee verhuizen)

-les geven in een middelbare school in Slowakije (de leerlingen zijn aangenamer dan de Belgische equivalenten, maar het verdient slecht. Ge maakt u als buitenlander wel zeer populair bij de locals en dat is veel waard)

-in diplomatie gaan (tof, maar ik zou niet direct weten hoe)

-therapeut (veruit het beste voor mij, omdat dat al mijn interesses min of meer combineert én ik kan het doen zonder rechtstreekse collega’s, wat belangrijk is, want ik doe heel graag mijn goesting)

-de ideeën van de Zeitgeist movement verspreiden (nogal theoretisch en ik zou niet weten hoe ik daar geld mee moet verdienen. Plus, daar geld mee verdienen zou nogal bizar zijn, want de Zeitgeist movement pleit voor een economie zonder geld)

-thuis zitten en vertalen (dat is eigenlijk geen optie, want ik babbel veel te graag face to face met mensen, zolang het maar geen collega’s of superieuren zijn)

Als ik alles op voorhand had geweten, had ik als tiener een gedetailleerd plan uit kunnen werken om diplomaat te worden of zoiets, dan had mijn absurde zelfdiscipline beter gerendeerd, maar ik heb in het wilde weg gestudeerd, wist totaal niet welke opties er eigenlijk echt allemaal waren en welke diploma’s exact welke poorten openden. Ik besefte toen ook nog niet dat ik nogal autistisch ben af en toe.

Mijn vader wilde dat ik psychologie ging studeren en had overschot van gelijk. Ik ben echter Oost-Europese talen gaan studeren. Hoewel mij dat veel toffe momenten heeft opgeleverd én mijn huidige vrouw én mij vreemd genoeg doen ontdekken heeft dat ik best toneel schrijf, denk ik toch dat dat zo ongeveer de meest debiele beslissing van mijn leven is geweest. Ik vermoed dat ik via psychologie te studeren ook wel toneel zou geschreven hebben, enzovoort. Soit, ik kan mezelf nog corrigeren en mij verder omscholen. Waarom ik 1 van de meest idiote, onnuttige richtingen zoals slavistiek ben gaan studeren, is voer voor een andere blog post.

Mijn Slowaakse vrouw blogt in het Nederlands

Ik heb ergens een blog zweven waar ik in het Slowaaks ben beginnen bloggen, maar ik ben het paswoord vergeten. Misschien een teken dat ik te veel blogs heb.

Mijn Slowaakse vrouw, Zuzi dus, blogt echter lustig verder in het Nederlands en ze doet dat toch wel heel goed.

Je kan haar hier vinden: https://zuzipistova.wordpress.com/2015/01/16/waarom-ben-ik-niet-charlie/

IMG_0629.JPG

Ja, het is vreemd, maar een prent als deze maakt mij zeer, zéér emotioneel

Ik kan het niet exact beschrijven. Maar ik durf beweren dat het voelt alsof er een kind in mijn niet bestaande baarmoeder zit en wild om zich heen schopt, als ik dit zie.

Ik zou gek zijn als ik niks deed met alle emotie die zo’n beeld oproept. Van zodra mijn manuscript over het radicaal uittrekken van de seksuele houdbaarheidsdatum van een relatie af is, schrijf ik terug verhalen over de Amerikaanse Burgeroorlog. Samen met een bepaald soort vrouwen en inzichten in psychologie, is er niks dat mij dieper raakt. Er een verklaring voor zoeken is helemaal niet zo belangrijk. Er iets constructiefs mee doen, is oneindig veel belangrijker. Wie zin heeft om enige verhalen van mij over de Amerikaanse Burgeroorlog te lezen, verwijs ik graag naar de allereerste posts op deze blog.

Wie echter mijn nieuwste verhalen wil lezen, moet naar mijn engelstalige blog, want ik vertik het om nog fictie te schrijven in het Nederlands, tenzij toneel, omdat ik dat louter uit praktische overwegingen tot nu toe nog altijd opvoer in Vlaanderen. Ik begin echter in mijn hoofd Slowaakse dialogen te horen, dus binnenkort is het Vlaamsche taalgebied mij, los van deze blog, helemaal kwijt. Een verlies dat het niet zal voelen, maar voor mij zal het een bevrijding zijn. Ik wil ontsnappen aan de taal waarin ik ben opgegroeid en het grootste deel van de tijd depressief in ben geweest, om allerlei redenen, maar ook direct redenen die direct gelinkt zijn aan het artificieel, infantiel klinkende algemeen nederlands enerzijds en mijn donker, misantroop en cynisch klinkende dialect anderzijds. Kijk eens aan, ik ben een zelfhatende Vlaming die liever een American writer and therapist living and working in Slovakia zou zijn. Kan tellen als ontdekking van mezelf.

Wat heb jij vandaag ontdekt over jezelf? En nee, dat vraag ik niet zomaar, dat wil ik graag van je horen.

IMG_2695.JPG

De grootste doder is structurele armoede

Als er nu één inzicht is waar ik mensen wil van overtuigen, dan is het dit:

Structurele armoede is ons grootste wereldprobleem en bijna alle andere grote problemen zijn de symptomen van deze ziekte. Ja, ook terrorisme en alle vormen van fundamentalisme.

Trouwens, zou gij niet een veel aangenamer persoon zijn als ge niet constant moest nadenken over geld?

Think about it.

En lees onderstaande quote.

IMG_2678.PNG

De moderne ingreep om opvallend meer gedaan te krijgen

Val zonder internet. We zitten al sinds zaterdag zonder internet en sinds ligt het tempo op alle vlak, behalve op twitter, makkelijk vijf keer hoger. Ik schrijf meer, ik schrijf doordachter, krijg betere, consistentere invallen, ben zelfs kalmer, lees veel sneller en leer vlotter Slowaaks.

Wel ervaar ik een zekere cold turkey. Als ik mijn mails niet kan checken, begin ik al lezend ongedurig door de woonkamer te ijsberen, ik krijg lichte maagkrampen en voel zelfs enige fysieke pijn in mijn armen. Pretty fucking weird. Ik ben verslaafd aan mails ontvangen…

But I’m not the only one.

Totaal scheeflopende marketing, branding, opvalstrategie or whatever you make call it en wat er aan te doen valt :: marketingtips voor schrijflosers

Ik probeer het simpel uit te leggen met 1 voorbeeld.

Op mijn twitter account presenteer ik mezelf tegelijkertijd als het volgende:

-een expert in de Amerikaanse Burgeroorlog (heel erg waar)

-een Gestalttherapeut (redelijk waar)

-vrijheidslievend (absoluut waar)

-schrijver van vrouwvriendelijke porno (bij gebrek aan lezers kan ik dat niet helemaal met volle stelligheid aanduiden als zijnde waar, maar allez, waar dus)

Tevoren stond er ook nog eens bij dat ik tolk was. Ook waar, maar dat is het punt niet. Er had ook nog kunnen staan ‘zwaar gefrustreerde naar de dood verlangende boekenwurm’ (vaak waar)

Het punt is niet of die dingen waar zijn of niet of ik daar een passie voor heb of niet, het punt is dat die dingen…

…heel erg vloeken met elkaar.

Iemand die mij op Twitter volgt voor de Amerikaanse Burgeroorlog haalt de shotgun van zijn Geconfedereerde overovergrootvader direct uit de kast als hij twee zinnen leest van mijn porno voor hogeropgeleide vrouwen en iemand die mij volgt om nat te worden of een stijve te krijgen, krijgt meteen het exacte omgekeerde als hij/zij iets ziet passeren over de Amerikaanse Burgeroorlog.

Ik ben een veelzijdig manneke, maar ik mag niet verwachten dat de wereld daar begrip voor heeft.

Heb dus besloten om voor die drie hoofdinteresses aparte twitteraccounts te maken. En dan spreek ik nu alleen voor twitter, want ik moet die opdeling eigenlijk maken in mijn hele leven.

Amerikaanse Burgeroorlog, intellectuele vrouwvriendelijke porno en gestalttherapie en Slowaaks (of ik daar een apart voor ga twitteren weet ik nog niet, misschien wel)

Ik dacht namelijk altijd dat ik geen duidelijke ‘niche’ heb, maar nee, ik gooi drie of zelfs vier ‘niches’ op één hoop.

Die wankele, quasi onbestaande relatie tussen mij en ‘de’ lezer begint werkelijk een belachelijk steile leercurve te worden.

Al zeven jaar geleden zei mijn vader: ‘er heeft nog nooit iemand er zo lang over gedaan om een boekske gepubliceerd te krijgen’

Ach ja, ’t is gelijk Bukowski zei: ’t is werkelijk zielig, gelijk een spin een web spint, zo krabbel ik mijn verhaalkes bijeen, omdat ik niks anders weet te doen